Na 4 transfers, ongeveer 6 maanden moet ik dan nu toch echt vaarwel gaan zeggen tegen mijn eerste gemeente hier in Moskou. Jullie lezen het goed. Ik wordt overgeplaatst naar een andere gebied. Waar ik nu naar toe ga en met wie ik ga dienen is nog een groot raadsel, maar dat vinden we morgen uit.

Er is leven, er is leven na de dood

Afgelopen week had ik wel een grappige ervaring tijdens English Club. We waren daar omdat we met een onderzoeker hadden afgesproken en dat was maar goed ook, want ze hadden een invaller nodig voor een van de conversatiegroepen. Nu is Engels natuurlijk niet mijn moedertaal, maar spreek ondertussen beter Engels dan Nederlands, maar daar over later meer, dus dat was niet echt een probleem. Het onderwerp van de groep was deze week: Wat er gebeurd na de dood. Of men bang was voor de dood enz.. Ik probeerde dus een discussie op gang te krijgen, maar dat wou niet echt lukken. Dus uiteindelijk maar voorgesteld dat iedereen zich maar even voor moest stellen en daarna moest vertellen wat zijn of haar visie was. Eenmaal het rondje helemaal afgewerkt, wouden ze natuurlijk allemaal weten wat mijn visie was. Nu stribbelde ik een beetje tegen, omdat onze club enkel en alleen maar een dienstbetoon project is, en dat we adverteren dat het niet over onze religie gaat. Ik ze dat dus uitgelegd en ze dus verteld dat ik er alleen maar over zou praten als absoluut iedereen er mee akkoord ging. Dat was dus ook het geval. Ik heb ze toen dus in het kort heel het plan van zaligheid uitgelegd.

Daarna kreeg ik de vraag hoe ik dat zo zeker weet en of ik nooit twijfel aan mijn geloof. Hierop heb ik ze dus verteld hoe ik tot een getuigenis ben gekomen en ze verteld dat zij dat natuurlijk ook konden doen. Al met al een hele leuke en grappige ervaring.

Aan het eind van het uurtje kwam een wat oudere vrouw naar me toe die nu begreep dat we mormonen waren. Ze had gehoord dat mormonen veel familie historisch werk doen en daar was ze wel heel erg in geïnteresseerd, echter had ze wat vreemde verhalen gehoord over het feit dat we in onze tempels hun voorouders dopen, zodat ze allemaal in de hemel mormonen zouden worden.

Ik heb haar dus uitgelegd dat dat niet het geval was en dat we inderdaad werk doen voor overleden personen, maar dat dat enkel en alleen is, om hun de gelegenheid te geven om in de Geestenwereld, waar we naartoe gaan, als we overlijden, het evangelie te kunnen accepteren. En dat het dus nog steeds hun keus is of ze het accepteren of niet. Dat vond ze een heel stuk beter klinken en ik heb haar nummer gekregen en ga haar in contact brengen met de persoon die hier over familie historisch werk gaat.

Monte Cristo

Verder zijn we afgelopen week naar de musical Monte Cristo geweest. Dat was ook echt heel erg gaaf om te zien, hoewel ik nog ver van alles begrijp is het altijd een hele ervaring om de hele act te zien, de muziek enz.. Tot onze grote verbazing waren de zendelingen die nu in Zelenongrad dienen, een stad net buiten Moskou, daar ook. En konden elder Hansen en ik, Elder Mecham en Anderson weer in lange tijd zien. Al met al een hele gezellig ervaring.

Nederlands toeristen

Verder kwam ik afgelopen week wat Nederlandse toeristen tegen in de Metro. Ze waren met hun koffer op een Metro kaart aan het kijken en leken heel erg verdwaald. Elder Hansen had me gezegd dat hij mensen had zien en horen lopen die een taal spraken dat als Duits klonk, maar hij begreep er niets van. Toen ik de vrouw zag, met een knal oranje Unox muts op, kon het natuurlijk niet anders zijn. Ik vroeg ze dus in het Engels of ze hulp nodig hadden en dat stelde ze wel op prijs. Daarna zeg ik in het Engels dat ik ook Nederlands spreek. Waarop ze dus zegt: “He Henk.. hij spreekt Nederlands”. Waarop ik dus in het Nederlands probeer te reageren. Dat was echt een groot drama. Mijn zinnen kwamen er maar stotterend uit en kon de woorden echt niet vinden die ik zocht, en alles klonk echt heel erg vreemd. Uiteindelijk tijdens de Metro rit een redelijk gesprek gehad met de man. Maar echt een hele maffe ervaring.

Лотошино (Latochina)

Afgelopen zondag zijn we naar een gemeente gegaan, die zo'n 2 uur rijden buiten Moskou ligt. Het is echt een hele kleine gemeente, die echt net aan de voorwaarden van 2 gezinnen en een Melchizedekse priesterschapsdrager voldoen. Al met al zijn er 5 mensen. Een vader met zijn echtgenote, zijn zoon die nu getrouwd is en dus een vrouw en een klein dochtertje heeft. Ik heb echt heel erg veel bewondering voor die mensen dat ze zo actief zijn in de kerk. De gemeente heeft in totaal 13 mensen op de lijst. Het is echt een geweldige familie. Echt zo ontzettend aardig. Verder was de rit er naartoe ook een hele ervaring, aangezien ik de gelegenheid had om wat meer van het Russische winterlandschap te zien.

In Sokolniki, vroeg iedereen Elder Morgan, waar ik was, aangezien ze de naam van mijn collega nog niet kunnen onthouden, dus dat was wel grappig.

Zoals altijd is er natuurlijk nog veel meer te schrijven, maar ik moet er nu echt weer een einde aan gaan maken.

Groetjes en tot volgende week,

Elder Kilian Croese

Goed afgelopen week was natuurlijk weer een leuke week. Afgelopen P-day zijn we gezellig gaan bowlen met een groep zendelingen en dat was natuurlijk een hele leuke tijd. De volgende dag was het weer tijd voor de interviews met president Cranney. Het was weer fijn om met president Cranney van gedachte te wisselen.

Павел

Afgelopen week had ik wel een bijzonder ervaring die ik graag met jullie wil delen. Met Elder Woffinden hebben we een jongen genaamd Павел (Pavel) onderwezen. Hij was gestopt met roken en had een doopdatum. Rond oud en nieuw stopte hij met het beantwoorden van zijn telefoon. We hebben hem sindsdien echt bijna elke dag gebeld, maar hij nam niet op, of was niet beschikbaar, of negeerde onze telefoontjes. Afgelopen week, onderweg naar mijn interview met president Cranney, kreeg ik terwijl we in een ondergrondse tunnel van het ene naar het andere metro station liepen sterk het gevoel dat ik hem moest bellen. Ik pakte mijn telefoon en zag, dat zijn nummer daar helaas niet meer in stond. En had zoiets van, oké , laat maar zitten dan. Toen kreeg ik nog een keer de gedachte en wist dat ik zijn nummer had opgeschreven in mijn map met aantekeningen. Terwijl we dus wachten op de Metro pakte ik die map dus en belde hem. Geen reactie. Ik had echt zoiets van, nou fijn, waarom moest ik dit nou doen? Om voor de 100e keer weer geen reactie te krijgen? Echter 2 minuten later, net terwijl de metro op het station aankomt, gaat onze telefoon. Onbekend nummer. Mijn collega nam op en tot mijn grote verbazing was het Павел. Ik was echt ontzettend blij dat we weer in contact met hem zijn. Ik heb hem nog een paar keer gebeld. Hij vertelde me dat hij wat twijfels heeft over De Wet van Kuisheid, maar als alles goed gaat, is hij toch nog gewillig om met ons af te spreken, zodat we daar face-to-face over kunnen praten. Al met al was het wel een mooie ervaring om te zien wat er gebeurd als je luistert naar de ingevingen die je krijgt.

Dronkaard

Verder hadden we wel een interessante ervaring een paar dagen geleden. We waren onderweg naar een afspraak in het centrale gebouw hier en bijna bij de kerk aangekomen staat er een man voorover gebogen over de motorkap van een auto flink te wankelen, dronken natuurlijk. We vroegen of hij hulp nodig had en we hebben hem naar huis geholpen. Onderweg vond hij het met zijn dronken kop grappig om zich een paar keer te laten “vallen”, terwijl hij de woorden, “wiieeeee” uitriep. Hij vond het heel grappig, maar wij natuurlijk aanzienlijk minder, omdat we een man van tussen de 80 en 100 kg aan het dragen waren. Na een flinke wandeling, waren we bij zijn huis aangekomen en hij had nogal moeite om de trap op te komen. Hij vroeg ons of we hem konden helpen en zei dat we daar konden prediken. Wij hem dus de trap op geholpen naar zijn kamer. Echt zo'n kamer die je bij ons in de grote steden ziet met Polen. Kleine kamer, 6 stapelbedden en dat was het. Er was een man aanwezig daar en we raakte aan de praat. Hij vertelde ons dat hij wel vaker zendelingen had gezien, wat niet heel erg raar is, aangezien hij 3 min van het centrale gebouw woonde. Het was een aardige man uit Oekraïne. En het was gewoon een fijn gesprek. We hebben hem natuurlijk uitgenodigd om naar de Gezinsavond te komen en naar English Club. Al met al wel een bijzondere ervaring.

Goed dat was het weer voor deze week, aangezien de tijd op is. Er zijn nog wel wat andere dingen die ik had willen vertellen, maar dat moeten jullie maar horen als ik over 1,5 jaar thuis ben :p.

Groetjes,

Elder Kilian Croese

Afgelopen week is waarschijnlijk niet de Mormon Messages geplaatst die elder Croese in gedachte had. Bij deze dus alsnog de Mormon Messages waarover hij in zijn laatste bericht sprak.

Vorige week zat ik natuurlijk lekker in het relatief warme Madrid. Deze week ben ik weer veilig aangekomen en ben van ongeveer +10*C, naar -15*C gegaan. Een redelijk verschil. Heb het in ieder geval heel erg naar mijn zin gehad in Madrid en ons snelle uitstapje naar Helsinki was ook ontzettend gaaf.

Zone Conferentie

Het spannendste wat afgelopen week gebeurd is, is denk ik onze zone conferentie. We hadden weer de gelegenheid om een training te geven en deze keer hebben we het gebaseerd op de eerste paar secties van hoofdstuk 9 van Predik mijn Evangelie, over het vinden van mensen om te onderwijzen. We hebben weer een mooie PowerPoint in elkaar gezet en hebben natuurlijk genoeg geoefend om er een geoliede training van te maken. Al zeg ik het zelf, het ging best goed. En ik hoop echt dat het de zendelingen in onze zone heeft geholpen.

Verder waren de trainingen van de president en van de assistenten ook echt heel erg goed. Het was echt een inspirerende dag, waar iedereen de Geest sterk kon voelen en daarna weer helemaal opgeladen aan de slag kon gaan.

Spit met Elder Rudd

Verder ben ik gisteren op een hele kleine split gegaan met Elder Rudd, om een man pianoles te geven die wat verstandelijke beperkingen heeft. Het was echt een hele interessante ervaring om dat te doen. Tegelijkertijd kon mijn collega een onderzoeker onderwijzen met de collega van Elder Rudd die eigenlijk in ons gebied woont, maar niet snapte waarom wij hem zouden moeten onderwijzen. Al met al was dit dus een hele goede samenloop van omstandigheden.

Cergei

Aan het eind kregen we een telefoontje van het kantoor dat ze via het internet contact hadden gehad met een man die in ons gebied woont die, die dag met ons wou afspreken om een Boek van Mormon te ontvangen. Wij echt helemaal verbaasd, aangezien internet verwijzingen hier nou niet echt heel vaak voorkomen (lees: nooit). Wij dus na wat heen en weer bellen die man eindelijk te pakken gekregen en met hem afgesproken. Daar aangekomen bleek dat hij ziek was en hebben we hem een zegen gegeven. Het bleek een man te zijn die zo'n 8 jaar geleden, naar wat hij zei, de zendelingen had ontmoet, maar op de een of andere manier het contact en zijn Boek van Mormon had verloren. Aangezien zijn huisgenoten bijna thuis kwamen en over het algemeen dergelijke bezoeken niet echt op prijs stelden, zijn we maar weer vertrokken en hebben een afspraak gemaakt om later met hem af te spreken.

Hope

In Madrid zag ik weer een Mormon Message over Hoop. Deze filmpjes zijn altijd zo ontzettend goed dat ik ook deze weer graag met jullie wil delen. We gaan er trouwens aan werken om ze ook in het Russisch beschikbaar te maken, zodat ook de mensen hier in Rusland die geen Engels kunnen van deze krachtige en opbouwende filmpjes kunnen genieten.

Goed dat was het wel weer voor deze week. Alles gaat hier nog steeds goed. Mis jullie natuurlijk wel, maar dat is niet zo belangrijk. Ben dankbaar voor de gelegenheid die ik heb om hier in Moscow te dienen en doe dat omdat ik weet dat De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de enige ware kerk van Jezus Christus hier op aarde is. En dat onze Hemelse Vader zo ontzettend veel van ons houd dat Hij zelf zijn Zoon zond om voor ons te sterven aan het kruis, zodat wij de mogelijkheid hebben om de dood en onze zonden te overwinnen en daardoor dus terug te keren om met onze hemelse ouders te leven.

Groetjes,

Elder Kilian Croese