Weer een leuke week

Goed afgelopen week was natuurlijk weer een leuke week. Afgelopen P-day zijn we gezellig gaan bowlen met een groep zendelingen en dat was natuurlijk een hele leuke tijd. De volgende dag was het weer tijd voor de interviews met president Cranney. Het was weer fijn om met president Cranney van gedachte te wisselen.

  

Павел

Afgelopen week had ik wel een bijzonder ervaring die ik graag met jullie wil delen. Met Elder Woffinden hebben we een jongen genaamd Павел (Pavel) onderwezen. Hij was gestopt met roken en had een doopdatum. Rond oud en nieuw stopte hij met het beantwoorden van zijn telefoon. We hebben hem sindsdien echt bijna elke dag gebeld, maar hij nam niet op, of was niet beschikbaar, of negeerde onze telefoontjes. Afgelopen week, onderweg naar mijn interview met president Cranney, kreeg ik terwijl we in een ondergrondse tunnel van het ene naar het andere metro station liepen sterk het gevoel dat ik hem moest bellen. Ik pakte mijn telefoon en zag, dat zijn nummer daar helaas niet meer in stond. En had zoiets van, oké , laat maar zitten dan. Toen kreeg ik nog een keer de gedachte en wist dat ik zijn nummer had opgeschreven in mijn map met aantekeningen. Terwijl we dus wachten op de Metro pakte ik die map dus en belde hem. Geen reactie. Ik had echt zoiets van, nou fijn, waarom moest ik dit nou doen? Om voor de 100e keer weer geen reactie te krijgen? Echter 2 minuten later, net terwijl de metro op het station aankomt, gaat onze telefoon. Onbekend nummer. Mijn collega nam op en tot mijn grote verbazing was het Павел. Ik was echt ontzettend blij dat we weer in contact met hem zijn. Ik heb hem nog een paar keer gebeld. Hij vertelde me dat hij wat twijfels heeft over De Wet van Kuisheid, maar als alles goed gaat, is hij toch nog gewillig om met ons af te spreken, zodat we daar face-to-face over kunnen praten. Al met al was het wel een mooie ervaring om te zien wat er gebeurd als je luistert naar de ingevingen die je krijgt.

Dronkaard

Verder hadden we wel een interessante ervaring een paar dagen geleden. We waren onderweg naar een afspraak in het centrale gebouw hier en bijna bij de kerk aangekomen staat er een man voorover gebogen over de motorkap van een auto flink te wankelen, dronken natuurlijk. We vroegen of hij hulp nodig had en we hebben hem naar huis geholpen. Onderweg vond hij het met zijn dronken kop grappig om zich een paar keer te laten “vallen”, terwijl hij de woorden, “wiieeeee” uitriep. Hij vond het heel grappig, maar wij natuurlijk aanzienlijk minder, omdat we een man van tussen de 80 en 100 kg aan het dragen waren. Na een flinke wandeling, waren we bij zijn huis aangekomen en hij had nogal moeite om de trap op te komen. Hij vroeg ons of we hem konden helpen en zei dat we daar konden prediken. Wij hem dus de trap op geholpen naar zijn kamer. Echt zo'n kamer die je bij ons in de grote steden ziet met Polen. Kleine kamer, 6 stapelbedden en dat was het. Er was een man aanwezig daar en we raakte aan de praat. Hij vertelde ons dat hij wel vaker zendelingen had gezien, wat niet heel erg raar is, aangezien hij 3 min van het centrale gebouw woonde. Het was een aardige man uit Oekraïne. En het was gewoon een fijn gesprek. We hebben hem natuurlijk uitgenodigd om naar de Gezinsavond te komen en naar English Club. Al met al wel een bijzondere ervaring.

Goed dat was het weer voor deze week, aangezien de tijd op is. Er zijn nog wel wat andere dingen die ik had willen vertellen, maar dat moeten jullie maar horen als ik over 1,5 jaar thuis ben :p.

Groetjes,

Elder Kilian Croese