1 jaar in Rusland

De tijd is echt voorbij gevlogen, maar afgelopen donderdag was het een jaar geleden dat ik voor het eerst voet zette op Russische bodem. Sinds dien is er natuurlijk het nodige gebeurd. Ik heb in de Sokolniki en Universityet gemeenten gediend en nu in Arbatski. Ik heb de gelegenheid gehad om iemand te mogen onderwijzen die de beslissing heeft genomen om het evangelie aan te nemen. We hebben de koudste winter gehad in 70 jaar en de warmste zomer ooit gemeten. Al met al was het een geweldige tijd, een enorm avontuur en natuurlijk een bijzonder voorrecht om onze Hemelse Vader te mogen dienen.

Vladimir

Afgelopen zondag hadden we wel een interessante ervaring in de kerk. Een dakloze man was naar de kerk gekomen die doof, stom en redelijk slecht ziend is. Je kan je voorstellen dat dat een redelijke uitdaging was. Gelukkig hebben we iemand kunnen vinden die de grote lijn van de toespraken snel op kon schrijven, zodat hij het met zijn vergrootglas kon lezen. Verder hebben we hem zoveel mogelijk de schriftteksten proberen aan te wijzen en de lofzangen.

Na de avondmaalsvergadering hadden we de gelegenheid om met hem te communiceren. De vriendin van een lid, die momenteel de kerk zelf onderzoekt, is heel erg slecht horend en spreekt dus gebaren taal. Zij was dus in staat om met Vladimir te communiceren en op die manier konden we dus via haar zijn verhaal achter halen. Dat was natuurlijk ook wel een uitdaging, aangezien zij praat als iemand die slecht horend is. Dat is af en toe in het Nederlands al een uitdaging om te begrijpen, maar in het Russisch was dat natuurlijk helemaal een interessante onderneming.

We begrepen dat hij momenteel 70 jaar oud is en 21 jaar geleden door zijn vrouw op straat was gezet en sinds dien dus dakloos was. Ongeveer een jaar geleden was hij de zendelingen tegen gekomen en daar ze hem geen geld konden geven, gaven ze hem een Boek van Mormon. Dat had hij sinds dien van kaft tot kaft gelezen. Hij was echter zijn exemplaar kwijt geraakt en had dus zijn weg naar de kerk gevonden om een nieuw exemplaar te krijgen en wat ander lees materiaal. Hij vertelde ons dat hij een zoon in Letland  heeft en we hebben zijn gegevens opgeschreven, zodat we misschien op het Internet zijn zoon kunnen vinden en die twee in contact kunnen brengen, maar tot nu toe zijn onze zoekpogingen tevergeefs geweest.

We probeerde hem te begeleiden naar een opvangcentrum voor mensen zonder verblijftsplaats, maar na enkele telefoontjes, bleek dat ze daar kennelijk alleen maar mensen helpen die een Russisch paspoort hebben. Je kan je voorstellen dat iemand die dakloos is niet altijd zijn paspoort nog heeft. We hebben hem zo goed mogelijk proberen te helpen, maar voelde me gewoon heel erg machteloos, aangezien er vrij weinig is dat we echt concreet konden doen om zijn situatie te verbeteren. Dus na tal van pogingen ging hij uiteindelijk gewoon weer de straat op, met de toezegging dat we hem volgende week weer in de kerk zouden zien.

Zone conferentie

Verder hadden we afgelopen dinsdag weer zone conferentie. Om de logistiek van een zending wat duidelijker te maken heb ik het filmpje hieronder opgenomen. Op ongeveer 2:02 leggen ze uit hoe de zending is ingedeeld. Het verteld ook gewoon wat meer algemene informatie over een zending.

 Een zone is om het samen te vatten dus een bepaald deel van de zending. Tijdens de zone conferentie komen we dus met zijn allen samen en krijgen we les van onze lijders, de zendingspresident en zijn vrouw, de assistenten van de zendingspresident en de zone leiders. Zoals altijd was dit natuurlijk weer een geweldige geestelijke en sociale ervaring. De lessen waren heel goed en opbouwend en het is natuurlijk altijd geweldig om al je vrienden weer te zien. Hieronder dus een foto van onze hele zone samen met President Sorenson en zijn vrouw in het midden van de foto.