Op 9 mei vieren ze hier in Rusland de overwinning op nazi-Duitsland, ook wel dag van de overwinning. Het is echt een redelijk grote feestdag hier en grote feestdagen betekent veel heel erg dronken mensen. Daarom was het voor ons zaterdag, zondag en maandag niet toegestaan om onze naambordjes te dragen.

Er was een grote parade op het Rode Plein, waar we helaas niet naar toe konden, aangezien het om 10:00 uur begon en dat precies de tijd is dat onze gemeente start met de zondagse diensten. Dat gaf echter wel wat grappige geluidseffecten tijdens de avondmaalsdienst. Tijdens het ronddienen van het avondmaal werden er enkele kanonnen afgevuurd en even later tijdens een van de toespraken begon er een grote vliegshow. Waarop enkele van de leden naar buiten liepen om die allemaal gade te slaan. Dit was natuurlijk een enorm kabaal, waardoor de arme spreker vrijwel niet meer te horen was.

De dag sloot met een aantal vuurwerkshows door heel Moskou. Verder is alle gewoon zonder problemen verlopen.

Opa Croese overleden

Op zaterdag, werd ik door president Cranney gebeld. Hij vroeg me wat mijn plannen voor de rest van de dag waren en of ik tijd had om hem op het kantoor te ontmoeten, omdat hij mij het een en ander te vertellen had. We waren toch al van plan om naar het zendingskantoor te gaan, aangezien we die avond een visa trip hadden, die terug kwamen, en we dan al hun documenten moeten verwerken.

We kwamen dus iets eerder naar het kantoor en daar kreeg ik van president Cranney te horen dat opa Croese helaas is overleden. Dat was natuurlijk wel een trieste mededeling, maar ik was en ben er nog steeds heel erg rustig onder. Toen ik op zending ging verliet ik thuis met de geweldige zegen om beide opa's en oma's nog in leven te hebben en om heel eerlijk te zijn had ik er toch wel rekening mee gehouden dat er een redelijke kans bestond dat ik een van hem misschien niet meer terug zou zien. En dat is dan nu ook gebeurd.

Opa was al een redelijke tijd ziek en had gewoon niet echt heel veel zin meer om te leven. Hij heeft een mooie leeftijd van 83 bereikt en heeft een geweldige familie achtergelaten waar hij dan ook beretrots op was en nog steeds is.

Hoewel het natuurlijk treurig is dat ik niet bij zijn begrafenis en afscheid heb kunnen zijn, doet dat me toch niet zo heel erg veel pijn. En dat komt allemaal door de wetenschap dat dit niet het einde is. Door de kennis die wij hebben van het Plan van Zaligheid, weet ik dat opa nu in een plaats is met zijn ouders en familieleden die hem zijn voorgegaan. Een plaats waar hij niet meer zo ziek is en geen tal van pillen hoeft te slikken om de dag door te komen, kortweg een plaats van geluk. Ook wel de geestenwereld of het paradijs genoemd.

Toen mijn ouders me vroegen wat ze namens mij op de kist van opa moesten schrijven heb ik ze gezegd dat ze het volgende op zijn kist mochten schrijven: “Tot ziens, Kilian”. Ik weet dat ik mijn opa weer terug zal zien, alhoewel ik hoop dat het toch nog wel een aantal jaartjes duurt, zodat ik van mijn leven hier op aarde kan genieten. Maar ik weet gewoon zeker dat als voor mij het einde is gekomen, dat ik een opa en allerlei andere familieleden heb die aan de andere kant van de sluier op mij wachten en mij verwelkomen.

Ik ben enorm dankbaar voor deze kennis, wat de dood van een dierbare niets meer maakt dan het tijdelijk missen van iemand. Met de kennis dat we straks nog een eeuwigheid hebben om van elkaars gezelschap te genieten. Het is een enorm voorrecht om deze kennis hier in Rusland met de andere zoons en dochters van onze Hemelse Vader te mogen delen.

Telefoontje naar huis

Tegelijkertijd met de Dag van de overwinning was het ook Moederdag. Wat voor ons zendelingen betekend dat we weer naar huis mochten bellen. Ook dit keer had ik weer de gelegenheid om weer een uurtje aan de telefoon met mijn familie te kletsen. Dit was natuurlijk echt ontzettend fijn! Hoewel ik het hier prima naar mijn zin heb en echt totaal geen heimwee heb naar huis. Zeker nu het hier in Moskou heel erg warm is. Bijna twee keer zo warm als bij jullie!

Zinenkos en Germans

Deze week hebben we de gelegenheid gehad om met twee families in ons gebied kennis te maken. Op maandag waren we uitgenodigd bij de Zinenkos. Dat is echt een geweldige familie. Dat is de familie waar ik eerder de kaviaar had geprobeerd. We hadden een korte les voorbereid over gebed en aan het eind van de les vroeg ik hun wat voor zegeningen ze in hun leven herkende dankzij gebed. De les veranderde toen bijna in een getuigenisvergadering, waar zijn voor bijna een uur lang ervaringen uit hun leven met ons deelde, waarin zij de hand van de Heer zagen. Echt geweldig!

Verder zijn we gisteren op huisonderwijs gegaan met onze gemeentezendingsleider. We hebben hier toestemming om als soort van back-up collega’s van de leden te dienen. En toen we onze wekelijkse vergadering hadden met de gemeentezendingsleider, vroeg hij ons of wij die avond vrij waren, aangezien hij op huisonderwijs zou gaan bij een familie in ons gebied. We waren vrij en hadden dus de gelegenheid om met hem deze familie te bezoeken. Ook dit is een geweldige familie. De man dient als de wijk secretaris, en ik heb dus al verscheidene keren met hem samen gewerkt, om de ledeninformatie bij te werken. Ze hebben twee kleine jongens van 5 en 7 als ik het goed herinner. Kortweg echt een hele goede familie en het was geweldig om ze beter te leren kennen.

Novosibirsk belt

Ook kregen we afgelopen week een onverwachts telefoontje. De zendelingen uit mijn MTC district die in Novosibirsk dienen waren op hun visa trip en hadden een overstap hier in Moskou. Ik weet niet hoe ze aan ons nummer zijn gekomen, maar ze belde ons dus. Dat was echt geweldig! Om weer even met hun te spreken. Hoe bijzonder is het om te zien wat voor goede vriendschappen we met elkaar hebben gesloten in die 3 maanden in de MTC.

Kantoor werk

Verder was er hier natuurlijk weer het nodige kantoor werk te doen. Statistieken, de nodige telefoontjes en visa trips. Gelukkig zijn we daar voorlopig mee klaar. Wat dus betekend dat ons appartement niet meer als hotel wordt gebruikt de komende paar weken.

Verder heb ik afgelopen week gewerkt om het transferbord te herontwerpen, zodat de nieuwe zendingspresident allemaal up to date foto’s heeft en dergelijke. Daar ben ik nu eindelijk vrijwel mee klaar. Maar goed ik zal jullie daar verder niet meer mee vermoeien.

Mormon Message - My New Life

Ik wil deze week mijn berichtje weer sluiten met een Mormon Message, die veel indruk op me heeft gemaakt. Het gaat over een vrouw die samen met haar echtgenoot een vliegtuig ongeluk overleeft, maar beide hebben ze flinke brandwonden wat hun leven natuurlijk drastisch veranderde. Ze beschrijft hoe het evangelie haar heeft geholpen om weer een positieve kijk op het leven terug te krijgen. Het is helaas in het Engels, maar voor wie het Engels begrijpt is het zeker de moeite waard!

http://www.youtube.com/watch?v=KHDvxPjsm8E

[Voor degenen die geen Engels spreken. Klik op de [CC] knop rechts onder de video. Klik dan op 'Translate Captions' en kies 'Dutch - Nederlands' In het menu. De ondertiteling worden dan automatisch vertaald naar het Nederlands. De vertaling is niet perfect, maar redelijk goed]

Groetjes en tot volgende week,

Elder Kilian Croese

Afgelopen week was echt een hele hele drukke week. Dat is natuurlijk goed, want dan heb ik tenminste weer wat interessants om over te schrijven. Laten we beginnen bij vorige week zaterdag. Het was toen zoals gewoonlijk weer onze voorbereidingsdag en na naar huis te hebben geschreven zijn we naar het centrale gebouw gegaan hier, omdat onze gemeente, Arbatski, een sportdag had. We zijn dus lekker gaan voetballen. Er waren redelijk wat zendelingen, maar helaas niet echt een berg onderzoekers. Dat was wel jammer. We hebben echt bijna 2 uur gevoetbald en dat was echt heel gezellig.
Daarna zijn Elder Kasallis en ik met Elder Jesse en Andersen naar huis gegaan, omdat Elder Andersen voor ons steak zou maken, om mijn verjaardag een beetje te vieren. We hebben daar dus met zijn alle lekker steak gegeten en om eerlijk te zijn was het hem heel goed gelukt.

Zondag

 We zijn natuurlijk naar de kerk gegaan. Daar heb ik de secretaris weer geholpen om een deel van de ledenlijst op te schonen. Na de kerk hebben we geluncht en zijn we zelf ook op zoek gegaan naar leden in ons gebied. We hadden ze allemaal op een kaart gezet en besloten daarna om naar Metro station Strogino te gaan en daar 4 adressen te bezoeken. Helaas had Google Maps de prikkers op de verkeerde flats gezet, dus in het begin was het wel even zoeken. Uiteindelijk hadden we dan toch het eerste adres gevonden. De baboeshka bleek niet thuis te zijn, dus begonnen we maar met het bellen van buren. De eerste buur vertelde ons dat ze daar inderdaad nog leefde en dat ze dus waarschijnlijk niet thuis was. We gaan dus later terug naar haar, in de hoop dat ze wel thuis is.
De volgende 3 adressen waren minder succesvol. Op 2 adressen woonde andere mensen en ze hadden geen flauw idee wie de mensen waren waar we naar op zoek waren. En bij het andere adres was echt niemand thuis. We hebben aangebeld bij alle 3 de buren op dezelfde etage, maar daar was ook niemand van thuis. We weten nu ten minste weer een beetje meer over ons gebied.

Maandag

 Over maandag is er niet echt heel erg veel te vertellen. Gewoon een hoop werk hier op het zendingskantoor. We hebben altijd een vergadering met de office staf en de statistieken voor de zending krijg ik altijd op maandag van de Assistenten van de president. Dat is altijd nogal wat werk. Verder was het weer tijd voor overplaatsingen, en dat levert ook altijd flink wat voorbereidingswerk op. Tijdens de vergadering kreeg ik echter te horen wie mijn nieuwe collega ging worden. Dat was echt wel heel fijn. Aangezien ik waarschijnlijk minimaal de volgende 3 tranfers (Ongeveer 4,5 maand) met die elder moet gaan dienen, hoopte ik echt op iemand waar ik goed mee op kon schieten. En dat bleek het geval te zijn! Ik kon de elder heel erg goed en was er dan ook heel erg blij mee. Wie het is.... Dat kan je verderop lezen.

Dinsdag

 Mijn verjaardag. Om heel eerlijk te zijn voelde het niet echt alsof ik jarig was. Nou wordt je verjaardag denk ik minder spannend hoe ouder je wordt, maar het samenkomen met vrienden en familie is natuurlijk altijd wel heel gezellig. Het voelde gewoon als elke andere dinsdag.
Op dinsdag is het altijd weer tijd om de post voor de zending op te halen. Dat was deze keer nogal wat werk. Er waren flink wat pakketjes en het Russisch postkantoor is nou niet bepaald efficiënt te noemen. Wat dus betekend in de praktijk dat je bijna een uur kan wachten totdat ze alle pakketjes hadden verzameld. Ook waren enkele pakketjes nogal beschadigd aangekomen. Hierna hadden we een vergadering met ons district. Die natuurlijk veel later begon dan gepland.

Voor Elder Warren was het bijna tijd om naar huis te gaan. Er gaan e-mailtjes de wereld over waarin je zendelingen met stoepkrijt op het trottoir zie tekenen. Dat is hij dus. Hij was de trainer van Elder Kasallis en ze wouden graag dus nog een laatste maal gaan 'chalk drawen'. Dat was echt een mega succes. Ze zijn er echt heel erg goed in. We zijn dus met een groep zendelingen naar het metro station gegaan bij het centrale gebouw en zij begonnen te tekenen. Wij dan probeerde gewoon een praatje te maken met mensen die nieuwsgierig waren geworden en wilden weten wat het was. We hebben denk ik meer dan 40 exemplaren van het Boek van Mormon weg gegeven en Elder Kasallis en ik alleen hadden al 4 mensen waarvan we de contact gegevens hadden gekregen.
Ik sprak met een wat oudere man en hij was nogal geïnteresseerd. Ze waren het eerste visioen aan het tekenen en hij wou graag weten wat het was. Ik had hem dat uitgelegd en we hadden echt een heel prettig gesprek. Uiteindelijk wilde hij weten waarin wij nou precies verschilde van bijvoorbeeld te katholieke en protestantse kerk. Ik heb hem dat uitgelegd en verteld over het Boek van Mormon. Ik had hem een exemplaar gegeven en uiteindelijk hebben we iets van 15 tot 20 minuten gepraat. Echter aan het eind van het gesprek vertelde hij me dat hij niet echt een religieus persoon was en dat hij dus niet echt geïnteresseerd was in het Boek van Mormon. Dat was wel even jammer. Echter een paar uur later kwam de man terug en vertelde me dat hij er over na had gedacht en dat hij toch graag een exemplaar zou willen als dat nog steeds mogelijk was. Ik heb hem dus een Boek van Mormon gegeven en we hebben telefoonnummers uitgewisseld.

Woensdag

 De dag voor overplaatsingen, We hebben mijn volgende collega een beetje getraind in het kantoor, zodat Elder Kasallis hem nog het e.e.a kon vertellen en laten zien. In de transfer dat ik hier nu heb gediend, heb ik natuurlijk nog niet alles geleerd en het was natuurlijk een goede gelegenheid om zo even wat kennis over te dragen.
Verder hadden de assistenten ons gevraagd om de geestelijke gedachte te geven na English Club. We hebben deze week gekozen om de korte film: "Finding Happiness", oftewel "Geluk Vinden". Het is echt een hele goede film en ik wil jullie dan ook uitnodigen om het te bekijken.

Klik de Play button om de film te starten. Het is echter wel helemaal in het Engels.

http://www.mormon.org/mormonorg/eng/basic-beliefs/finding-happiness

Donderdag

 Oké, oké het is eindelijk tijd voor overplaatsingen. Ik weet dat ik jullie lang in spanning heb laten zitten, maar mijn gloednieuwe collega is *trom geroffel*..... Elder Bradley Hansen! Mijn collega in de MTC. We konden toen goed met elkaar opschieten en ik ben echt heel erg blij met hem. Ik denk echt dat we een goede tijd gaan hebben en hard kunnen werken. Dat is natuurlijk wel heel belangrijk, aangezien we waarschijnlijk tenminste 3 transfers samen gaan dienen. Uiteindelijk als dat zo is dienen we dus ongeveer 1/3 van onze totale zending samen. Wel heel grappig. Maar ik ben er in ieder geval heel erg blij mee.
Na transfers konden we meteen goed aan de bak. We zijn echt tot 22:00 's avonds aan het werk geweest. Er moest een appartement gesloten worden en wij moesten regelen dat alle spullen van de zending daar uitgehaald werden en op verschillende plaatsen in Moskou werden afgeleverd. Verder was er ook nog een senior koppel dat ging verhuizen en dat moesten we ook allemaal coördineren. Tot overmaat van ramp gingen er verschillende dingen mis, met als resultaat dat de plannen ongeveer elke 30 minuten wijzigden. Het was een hoop werk, maar alles is uiteindelijk toch goed gekomen.

Vrijdag

Deze dag stond voornamelijk in het teken van het coördineren van de bovenstaande dingen. Het verhuizen van het senior koppel ging redelijk goed. Echter het sluiten van dat appartement was nogal een drama. Gelukkig is alles uiteindelijk goed gekomen, maar het was echt een hele boel werk en een enorme berg van telefoontjes die, vooral Elder Hansen, moest maken. Zijn eerste twee dagen nu in het kantoor zijn de drukste dagen die ik tot nu toe heb meegemaakt. Dus hij is meteen goed met zijn neus in de spreekwoordelijke boter gevallen.
Verder hadden we vannacht weer 2 Elders als gast, die vandaag op een visa trip zijn. Komende weken gaat ongeveer de halve zending op zijn visa trip, dus dat is ook weer een hoop geregel. Maar alles gaat wel goed komen. Het houd je in ieder geval bezig en dat is een stuk beter dan je te vervelen.
Goed dit is ondertussen echt al een aardig lang bericht en moet er dan ook echt een einde aan gaan maken.

Groetjes aan iedereen, voordat ik het vergeet nog bedankt voor de verjaardagskaarten en berichtjes voor hen die wat gestuurd hebben.
Groetjes vanuit het langzaam groener wordende Moskou!
Elder Kilian Croese

Helaas is het leven in het zendingskantoor niet heel erg spannend, en maak ik nou niet heel erg veel wilde verhalen mee die ik met jullie kan delen. Dus het hoogtepunt voor deze week was onze 6 wekelijkse cultuuravond. Ze vieren hier op 9 mei de overwinning op de Duitsers in de Tweede Wereld oorlog, of de Grote Patriottische Oorlog, zoals ze het hier noemen. Er was een concert van het Russische filharmonisch orkest en daar zijn we dus naar toe geweest. Er was een groot jongerenkoor en allerlei, kennelijk, bekende artiesten uit Rusland. Ze speelde allerlei strijdliederen e.d. Het was echt een gezellige avond en heel erg leuk om te doen.

Verder hadden we nog een les met Sergei, de man van rond de 30 die we onderwijzen. Hij zou afgelopen zondag naar de kerk komen, maar toen we hem belde waar hij bleef verteld hij ons dat hij weer niet kon komen omdat hij nog wat boodschappen moest doen. Afgelopen week hebben we hem nog gebeld, aangezien Elder Kasallis gaat vertrekken en graag nog een keer met hem wou afspreken. We hebben een toespraak van de afgelopen algemene conferentie met hem gedeeld, van als ik het me goed herinner Elder Andersen, in de zaterdagochtend sessie. Nadat we deze toespraak hadden gezien, sprak ik met mijn collega en we hadden beiden sterk het gevoel dat we het met hem moesten delen. Het ging erover dat we gelukkig kunnen zijn in dit leven onafhankelijk van onze omstandigheden. En dat dat kan door hoop in onze verlosser en heiland Jezus Christus. De toespraak kan hier beluisterd worden

http://broadcast.lds.org/general-conference/2010-april/2010-04-1050-elder-wilford-w-andersen-nld.mp3

Aan het eind vroeg hij ons waar mensen heen gaan die zelfmoord plegen, dat was wel even schrikken. Hij blijft maar klagen en zeggen dat hij niet over zijn verleden heen kan komen en dat dat zo moeilijk voor hem is. Maar veranderen wilt hij ook niet. Hij moet gewoon verder gaan met zijn leven en dat is nogal moeilijk voor hem. We hebben hem zo goed als we konden uitgelegd dat zelfmoord geen oplossing is en dat we in hem geloven dat hij zijn leven kan veranderen.

Verder was het voornamelijk weer het gebruikelijke kantoor werk hier.

Niet heel erg interessant.

Goed ik ga het hier maar weer bij laten voor deze week.

Groetjes,

Elder Kilian Croese

Afgelopen week was het dus weer tijd voor mijn 3 maandelijkse visa trip. Dit weekend hadden we hier de uitzending van de algemene conferentie. Na de laatste sessie werd ik door een taxi opgehaald die me naar het vliegveld bracht. Ze hebben hier net een nieuwe terminal geopend en die ziet er heel erg netjes uit. Helaas had een aansluitende vlucht met wat Aziaten vertraging, waardoor we dus bijna een uur later dan gepland vertrokken. Verder is de vlucht goed gegaan. In Madrid aangekomen wist ik natuurlijk wat me te doen stond. Het was tegen die tijd al rond middernacht in Madrid, wat dus 2 uur later was in Moskou. Na de Metro te hebben genomen kwam ik ergens rond 1:00 aan bij de MTC. Daar is verder alles goed gegaan.
Het verblijf is er altijd geweldig, hoewel het af en toe ook een beetje als een gevangenis voelt, omdat ik niet echt van het terrein af mag, omdat ik geen collega heb. Ik had ook een kamer voor mij alleen, wat wel een beetje maf was, maar wakker lag ik er niet echt van. Verder ziet alles er altijd heel erg nieuw en schoon uit en het feit dat je niet zelf hoeft te koken en gewoon 3 keer per dag kan aanschuiven is natuurlijk wel heel erg relax. Verder hebben ze er nu een nieuwe MTC president, president Earl. Hij vertelde mij dat hij een Croese kende in zijn thuiswijk, waar hij bisschop was geweest voor een lange tijd. Ze zou in de jaren 50 geëmigreerd zijn van Nederland naar Amerika en een lid van de kerk zijn. Dat is natuurlijk allemaal toch te toevallig, om geen familie te zijn. We zijn er echter nog niet uit hoe deze Croeses tot ons gerelateerd zijn, maar hij ging ook nog het een en ander navragen. Mijn volgende visa trip heeft hij dus meer informatie voor me.
Wat verder ook wel een grappig verhaal was, was dat toen ik met de MTC directeur (andere man) sprak hij begon met een verhaal. Hij vertelde mij dat er een paar maanden geleden een zendeling van de Novosibirsk zending zijn visum kwam verlengen. Er was echter iets niet goed met zijn papieren en met het systeem dat de organisatie die onze paspoorten verwerkt bij de ambassade en hij werd daardoor dus een visum geweigerd. Hij heeft enkele weken vast gezeten in Madrid en uiteindelijk werd zijn zending dus veranderd en nu dient hij in de Baltische Staten Zending. Ik had echt zoiets van: "Fijn... en wat wil je me hier precies mee zeggen?" Maar alles is gewoon goed gegaan. Woensdag heb ik mijn paspoort gewoon kunnen ophalen en donderdag ochtend ben ik weer vertrokken richting Rusland. Helaas was het weer in Madrid nou niet echt geweldig. Het was uiteindelijk geloof ik warmer hier in Moskou gedurende de tijd dat ik in Madrid was. Verder regende het nogal wat. Maar dat maakte natuurlijk niet uit. Het is altijd fijn om daar te zijn en om de gelegenheid te hebben om naar de tempel te gaan.
Donderdagavond ben ik dus weer aangekomen in Moskou. Vrijdag was niet heel erg boeiend. We hadden gewoon wat kantoorwerk te doen. Niet echt boeiend om over te schrijven. Vandaag zijn we nog naar een sportdag geweest in Zelenograd en dat was wel fijn. Vanavond hebben we weer een les met een onderzoeker, wat echt mijn eerste les in meer dan een week gaat worden. Dus dat is ook wel heel erg fijn.
Goed denk dat dat het voor deze keer wel weer is.
Het ga jullie allemaal goed,
Пока,
Elder Kilian Croese